J 2,1-12
Przemiana wody w wino na weselu w Kanie Galilejskiej jest czymś więcej niż niezwykłym cudem. To pierwszy „znak”, przez który Jezus objawia swoją tożsamość i ukazuje, że wraz z Nim rozpoczynają się czasy nowego przymierza.
Fragment rozdziału „Dialog w Kanie Galilejskiej” (J 2,1–12) z książki Odkrywanie siebie w dialogu z Jezusem, s. 43–44:
Kluczem do odczytania tożsamości Jezusa są trzy elementy opowiadania: wesele – wino – chwała. Wino w Starym Testamencie jest znakiem czasów mesjańskich, które, zdaniem proroków, będą się charakteryzować wielką obfitością wina, oliwy i zboża (por. Am 9,13-14; Jl 2,23-24). W tradycji mądrościowej wino oznacza często mądrość uosabianą w Prawie Mojżesza (Prz 9,5; Iz 55,1). W opowiadaniu o Kanie wino zyskuje nowe znaczenie symboliczne, które wynika z przeciwstawienia go wodzie. Wspomnianych „sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń” (J 2,6) przywołuje obecne w religii żydowskiej rozliczne przepisy regulujące kwestię czystości i nieczystości oraz sposoby oczyszczania. Woda w tym kontekście jawi się jako symbol przepisów starego Prawa, które pozostawało niedoskonałe. Wskazuje na to liczba sześciu stągwi. Liczba „sześć” oznacza niepełność i niedoskonałość, w przeciwieństwie do doskonałej liczby „siedem”. Wraz z przyjściem Jezusa Prawo Mojżeszowe (symbolizowane wodą do żydowskich oczyszczeń) utraciło swoją moc oczyszczającą. Posiada ją natomiast nowe, lepsze wino, którym jest słowo Jezusa. Już św. Augustyn interpretował wino z Kany jako symboliczny zapis Ewangelii przyniesionej przez Jezusa. Wino w Kanie zostaje udzielone w wielkiej obfitości (słudzy napełnili stągwie „aż po brzegi”, w. 7) – wystarczy ono nie tylko uczestnikom wesela w Kanie, lecz ma służyć całej ludzkości jako objawienie przyniesione przez Jezusa.
Wino jest źródłem radości płynącej z doświadczenia obecności Mesjasza zapowiadanego w Starym Testamencie. Wesele staje się obrazem uczty mesjańskiej, w której Jezus jest Oblubieńcem nowego ludu zaproszonego do udziału w niej. W świetle starotestamentalnej symboliki przymierza jako zaślubin Boga ze swoim ludem wesele w Kanie objawia nowe przymierze, które dokona się w „godzinie” Jezusa: Jego męki, śmierci i zmartwychwstania. W tej perspektywie przemiana wody w wino dokonana przez Jezusa stanowi początek „znaków”, które objawiają chwałę Jezusa – Jego boską moc i świętość. W Starym Testamencie chwała Boża była obecna przede wszystkim w Świątyni Jerozolimskiej (dokładniej w jej trzeciej części – Miejscu Najświętszym, do którego najwyższy kapłan miał dostęp tylko raz w roku, w Dzień Przebłagania [Jom Kippur]). Z chwilą przyjścia Jezusa na świat Boża chwała – majestat, świętość i życiodajna moc Boga – dostępna jest dla każdego człowieka, który uwierzy w Jezusa.
Ten wpis jest częścią serii „Jezus w Ewangelii Janowej”. Jeśli rozpoczynasz lekturę tego cyklu, zachęcam do rozpoczęcia od wpisu „Kim jest Jezus według Ewangelii Janowej?”
