Komentarz audio do kolejnych dwóch listów do Kościołów – w Pergamonie i w Tiatyrze. Na trzecim spotkaniu z Apokalipsą wypracowaliśmy już dynamikę naszej lektury: zaczynamy od odczytania danego fragmentu Apokalipsy, następnie przychodzi komentarz, po którym zostają wskazane trzy punktu do własnej medytacji (na podobieństwo punktów z medytacji ignacjańskiej); całość zamyka dzielenie się słowem. W materiale audio pojawią się na koniec komentarza trzy punktu do medytacji – dla ułatwienia rozpisałem je po zapisie dźwiękowym wyjaśnienia.

Ap 2,12–17: List do Kościoła w Pergamonie

Z komentarza dowiesz się:

  • z czego słynął Pergamon w starożytności – nie tylko z pergaminu, którego nazwa pochodzi od tego miasta;
  • kim był wspomniany w liście Antypas;
  • co wspólnego z wyznawcami Chrystusa w Pergamonie mógł mieć pogański prorok Balaam, znany z Księgi Liczb;
  • czym jest „biały kamyk” – jedna z nagród obiecanych przez Chrystusa zwycięzcy, czyli wiernym Mu chrześcijanom.
Komentarz do Ap 2,12–17
Punkty do medytacji
1. „Wiem, gdzie mieszkasz” (w. 13)

Spójrz wokół siebie, gdzie mieszkasz: wśród jakich ludzi, w jakim środowisku? To jest Twoje spojrzenie na nich. Ale zapytaj się, jak ich widzi Jezus.

W nieprzyjaznym im Pergamonie udało się grupie chrześcijan pozostać przy Chrystusie, nawet za cenę przelania krwi, jak to było w przypadku Antypasa, prawdopodobnie miejscowego biskupa za cesarza Domicjana. Pomyśl o swoim środowisku, w którym żyjesz: w jakim stopniu Jezus mógłby powiedzieć o Tobie, że jesteś „Jego wiernym świadkiem”, jak to powiedział o Antypasie?

2. „Masz tam tych, co trzymają się nauki Balaama” (w. 14)

W Kościele Pergamonu była grupa chrześcijan, która za podszeptem nikolaitów szła na kompromis ze światem pogańskim, włączając się w jego praktyki bałwochwalcze. Ci podpowiadający przypominają pogańskiego proroka Balaama, który swoimi podpowiedziami doprowadził do odstępstwa od Jahwe Żydów mających wejść do ziemi obiecanej. We współczesnym świecie pełno jest głosów, doradców, podpowiadaczy.

W tym kontekście pojawia się pytanie o naukę, której się trzymasz. Kto jest Twoim doradcą, u kogo szukasz rady? W jakim stopniu podsuwane Ci rozwiązania nie idą na kompromis z tym światem?

3. „Zwycięzcy dam manny ukrytej i biały kamyk, a na kamyku wypisane nowe imię” (w. 17)

Trwając wiernie przy Chrystusie, jestem zwycięzcą, do którego adresowany jest ten potrójny dar. Co jest moją siłą w drodze za Jezusem? W jakim stopniu czerpię ją z Eucharystii i chrztu świętego? To chrzest stał się owym kamykiem – „biletem” dającym mi dostęp do spotkania i uczty z Chrystusem.

Moje nowe imię to Zmartwychwstały Chrystus, do którego odtąd należę. To imię jest ważniejsze od tych, które nadają nam ludzie, by na nas wpływać i nami manipulować. Jakie imię Ty sam sobie nadajesz, prezentując się w taki, a nie inny sposób wobec ludzi? Jak to imię ma się do imienia chrześcijanina, mówiącego o naszej przynależności do Chrystusa?

Ap 2,18–29: List do Kościoła w Tiatyrze

Z komentarza dowiesz się:

  • z produkcji jakiego materiału słynęła Tiatyra w czasach antycznych;
  • co robiła w Tiatyrze kobieta o imieniu Jezabel;
  • w jaki sposób chrześcijanie mają udział we władzy Chrystusa i są nazwani przez Niego przyjaciółmi.
Komentarz do Ap 2,18–29
Punkty do medytacji
1. „To mówi Syn Boży” (w. 18)

To jedyne miejsce w Apokalipsie, w którym Jezus jest nazwany wprost Synem Bożym, co wskazuje na Jego bycie Bogiem. W tym kontekście list podkreśla wszechwiedzę Jezusa, który zna przede wszystkim czyny tego Kościoła – miłość, wiarę, służbę i wytrwałość. Czyli na pierwszym miejscu Jezus eksponuje to, co pozytywne w tej wspólnocie, a dopiero potem zwraca uwagę na jej słabość. Ją też zna, bo mówi o sobie jako o Tym, który przenika nerki i serce (w. 23). Serce objawia się poprzez nasze czyny, zdradzające naszą inteligencję, uczucia i wolę. Nerki kryją to, co dla człowieka pozostaje tajemnicze, jeśli nie nieznane.

Jakie dobro Jezus zna, widzi we mnie? O jakie poznanie siebie chciałbym prosić Jezusa?

2. „Pozwalasz działać Jezabel, która naucza i zwodzi” (w. 20)

Zwodnicze działanie Jezabel, nazywającej siebie prorokinią, jest źródłem rozłamów we wspólnocie. Te podziały dokonują się bezgłośnie – jakby w Tiatyrze były dwa równoległe Kościoły. Problemem jest obojętność wiernych z Tiatyry wobec Jezabel i jej zwolenników. A to wszystko w imię etyki tolerancyjnej, która jakby zobojętniała na potrzebę nawrócenia i wzywania innych do nawrócenia.

Patrząc na wspólnotę, której jesteś częścią (chociażby parafię), jak widzisz jej jedność, spójność i wrażliwość na zło? Kto w niej naucza? W jakim stopniu jest ona wspólnotą nawracających się grzeszników?

3. „Temu, co czynów moich strzeże do końca, dam władzę nad poganami, […] dam gwiazdę poranną” (w. 26)

Owa „gwiazda poranna” to sam Jezus, który tak właśnie się przedstawia w Ap 22,16. Jezus nam się daje, daje się nam w Eucharystii, w swoim słowie, dzieląc z nami swoje pragnienia i uczucia, swoją miłość. Podczas Ostatniej Wieczerzy powie do swoich apostołów, że już nie nazywa ich sługami, lecz „przyjaciółmi, albowiem oznajmił im wszystko, co usłyszał od swego Ojca” (J 15,15). Jestem zatem przyjacielem Jezusa, który obdarowuje mnie sobą, swoimi darami.

Jak przeżywam ten dar przyjaźni z Jezusem? Czy na mojej modlitwie, podczas rozważania słowa Bożego, rozmawiam z Jezusem tak, jak rozmawia przyjaciel z przyjacielem? Do tego zachęca św. Ignacy Loyola w rozmowie zamykającej medytację.

Jezus obdarowuje mnie nie tylko jakimiś konkretnymi darami. W istocie obdarowuje mnie samym sobą, a tym samym swoją relacją z Bogiem Ojcem w Duchu Świętym. Jezus zaprasza mnie i włącza we wspólnotę miłości, którą Bóg przeżywa w sobie. W jakim stopniu ja włączam Jezusa w swoje relacje, przyjaźnie, wspólnoty? Czym obdarowuję Jezusa?

Ten wpis jest częścią serii poświęconej Apokalipsie św. Jana. Jeśli rozpoczynasz lekturę tego cyklu, zacznij od wpisu: „Jak czytać Apokalipsę św. Jana dzisiaj?”