Komentarz audio do kolejnych dwóch listów do Kościołów – w Sardes i w Filadelfii. Na końcu każdego komentarza, będącego zapisem wyjaśnienia ze spotkania grupy biblijnej, znajdziemy trzy punkty do własnej medytacji (na podobieństwo punktów z medytacji ignacjańskiej). Punkty te podaję poniżej w formie pisemnej.
Ap 3,1-6: List do Kościoła w Sardes
Z komentarza dowiesz się:
- dlaczego członków wspólnoty w Sardes można by nazwać „żywymi trupami”;
- kto ma „przyjść jak złodziej” do Kościoła w Sardes i dlaczego;
- jaką symbolikę mają białe szaty obiecane „zwycięzcy”;
- do kogo Jezus „przyzna się przed swoim Ojcem i Jego aniołami”.
Komentarz do Ap 3,1-6
Punkty do medytacji
1. „Masz imię, [które mówi], że żyjesz, a jesteś umarły” (w. 1)
„Imię” w tekstach biblijnych przyjmuje również znaczenie „sławy, uznania”. Mieszkańcy Babel chcieli „uczynić sobie imię”, czyli rozsławić się, zyskać uznanie (Rdz 11,4). W tym kontekście postawię sobie pytanie o to, czym się chlubię, co eksponuję jako powód do cieszenia się uznaniem i przychylnością innych. W jakim stopniu to moje „imię” jest prawdziwe, w jakim stopniu mówi o mnie?
Nie chodzi jednak tylko o to, by chlubić się samym sobą. W listach do kolejnych Kościołów to Jezus chlubi się konkretnymi osobami, które – jak w Sardes – „swoich szat nie splamiły” (Ap 3,4). Czy ja potrafię cieszyć się innymi osobami, ich postawą i osiągnięciami?
2. „Pamiętaj, jak wziąłeś i usłyszałeś” (w. 3)
Członkowie wspólnoty w Sardes są zaproszeni, by przypomnieć sobie otrzymany dar Ewangelii – Bożego słowa, które otworzyło im „podwoje wiary” (Dz 14,27). Grecki zaimek pytajny pōs, tłumaczony jako „jak”, dotyczy nie tyle kwestii, w jaki sposób czy przez kogo była im głoszona Ewangelia, ile tego, w jakim duchu, z jaką wiarą otworzyli się na słowo Ewangelii. Tak więc wielkość daru Ewangelii jest mierzona również tym, co się w nich przez nią dokonało. Proste pytanie: czy i ja „pamiętam, jak wziąłem i usłyszałem”?
3. „I wyznam imię jego przed moim Ojcem i Jego aniołami” (w. 5)
Jezus zna moje imię, nazywa mnie po imieniu, pragnie je wyznać przed swoim Ojcem. Przyznając się do mnie przed Ojcem, Jezus pragnie, bym uczestniczył w tej wspólnocie miłości, którą Bóg przeżywa w sobie: Ojciec i Syn w Duchu Świętym. Jest tylko jeden warunek, o którym Jezus mówi w Ewangelii: „Do każdego, kto się przyzna do Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie” (Mt 10,32). Jakie jest moje świadectwo o Jezusie wobec ludzi?
Ap 3,7-13: List do Kościoła w Filadelfii
Z komentarza dowiesz się:
- co znaczy, że Jezus jest „Święty i Prawdomówny”;
- jakie drzwi pozostawia Jezus otwarte przed wspólnotą Kościoła w Filadelfii;
- kim jest „synagoga szatana”;
- w jakim sensie Kościół (nie tylko w Filadelfii) jest nowym Izraelem „umiłowanym” przez Chrystusa;
- w jaki sposób można „zachować naukę o cierpliwości” Jezusa;
- czym jest „Nowe Jeruzalem”, o którym po raz pierwszy słyszymy w Apokalipsie.
Komentarz do Ap 3,7-13
Punkty do medytacji
1. „Ten, co otwiera, a nikt nie zamknie, i Ten, co zamyka, a nikt nie otwiera” (w. 7)
Jezus przedstawia się jako Mesjasz mający klucz otwierający i zamykający dostęp do wspólnoty wiary. To sformułowanie, osadzone w Biblii, możemy odczytać też bardziej osobiście, stawiając sobie pytanie: co we mnie, jakie sfery i aspekty mojego życia wymagają otwarcia lub zamknięcia przez Jezusa? Innymi słowy, co wymaga poddania władzy Jezusa?
2. „Trzymaj, co masz, by nikt twego wieńca nie zabrał” (w. 11)
Z w. 8 wynika, iż członkowie wspólnoty Kościoła w Filadelfii, mimo posiadania „małej mocy” – w sensie niskiego statusu społecznego czy też skromnych środków ekonomicznych albo ograniczonych możliwości działania z powodu prześladowań – „trzymają się” słowa Chrystusa i Jego imienia. Grecki czasownik krateō podkreśla, iż trzymają się z całą mocą, również w sensie strzeżenia i zachowywania tego, co jest siłą ich wiary.
Identyczne wezwanie do „trzymania się tego, co mają” skierował Jezus do Kościoła w Tiatyrze (2,25). Tam na liście tego, czego mają strzec, znajdują się „ich czyny, miłość, wiara, służba i wytrwałość” (por. 2,19).
Pytanie do mnie: czego ja mam strzec w moim życiu, jakich Bożych darów, jakich wartości?
3. „Poznają, że Ja cię umiłowałem” (w. 9)
To poznanie ma być udziałem Żydów i pogan, pośród których żyją uczniowie Chrystusa w Filadelfii. Słowa, po które sięga Jezus, są nawiązaniem do słów Boga z Księgi Izajasza, skierowanych do Izraela na wygnaniu: „drogi jesteś w moich oczach, nabrałeś wartości i Ja cię miłuję” (Iz 43,4).
Te same słowa Jezus kieruje do mnie jako swego ucznia. Czy mam świadomość bycia kochanym przez Boga, bycia cennym dla Chrystusa? Ale zarazem, w jakim stopniu ja mogę powiedzieć podobnie o Jezusie, że Go umiłowałem, że jest drogi w moich oczach?
Ten wpis jest częścią serii poświęconej Apokalipsie św. Jana. Jeśli rozpoczynasz lekturę tego cyklu, zacznij od wpisu: „Jak czytać Apokalipsę św. Jana dzisiaj?”