Pytanie Księgi Rodzaju o sens potopu (Rdz 6–9)
Opis potopu rodzi trudne pytania o Boga. Jak pogodzić Jego miłość z zagładą świata? Czy wobec ludzkiej przemocy Bóg pozostaje jedynie sprawiedliwym sędzią? Księga Rodzaju prowadzi czytelnika do odkrycia, że kluczem do zrozumienia tej historii nie jest kara, lecz pamięć Boga, która ocala życie.
Fragment rozdziału „Czy Bóg ma serce? Pytanie Księgi Rodzaju o sens potopu” z książki Biblijne pytania o Boże miłosierdzie, s. 20–21:
Bóg pamięta
Biblia nie przeczy realności potopu i zagładzie, którą on przyniósł. Dramat ludzkiego grzechu jest doświadczeniem śmierci, nie tylko fizycznej. Nie neguje ona jednak Bożego miłosierdzia, gdyż właśnie w tym granicznym wydarzeniu manifestuje się stwórcze działanie Boga, który czyni wszystko nowe. Bóg nie tylko „widzi”, „żałuje” i „smuci się”. On również „pamięta”: „Bóg, pamiętając o Noem, o wszystkich istotach żywych i o wszystkich zwierzętach, które z nim były w arce, sprawił, że powiał wiatr nad całą ziemią i wody zaczęły opadać” (Rdz 8,1). Pamięć Boga o Noem stała się dla niego, a w nim i dla całej ludzkości, źródłem życia. Historia świata jest prowadzona i podtrzymywana Bożą pamięcią, która, przypominając sobie „początek” zawarty w akcie stworzenia, wciąż na nowo wyprowadza życie ze śmierci wpisanej w ograniczoność człowieka.
Noe, wspomniany przez Boga, zostaje wyrwany z otchłani śmierci, co daje początek nowemu stworzeniu, które zostaje obdarowane Bożym błogosławieństwem (9,1-17). Pan Bóg ma świadomość, że „usposobienie człowieka jest złe od jego młodości” (8,21). Uznanie tej ludzkiej niemożności przez Stwórcę nie oznacza Jego rezygnacji z harmonii i dobra stworzenia. Bóg jednostronnie zobowiązuje się do stania na straży życia, „jak długo trwać będzie ziemia, siew i żniwo, mróz i upał, lato i zima, dzień i noc” (8,22). Wyłącznie sobie zastrzega prawo decydowania o życiu ludzkim (9,5-6). Tak wyznaczone granice stanowią o nowym „początku”, którego znakiem, zobowiązującym Boga, ma być tęcza – „łuk rozciągnięty na obłokach” (9,13-16).
Ludzka niepamięć wobec Boga i wobec braci rodzi w nas często podejrzenie, że Bóg nie pamięta, skoro dopuszcza wciąż nowe „potopy”. Przeczy temu historia Noego, która w przejmujący sposób obrazuje wyznanie Boga zapisane w Księdze Izajasza: „Czyż może niewiasta zapomnieć o niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie” (49,15). Historia ludzkości jest ciągłym aktualizowaniem przez Boga „początku” stworzenia, o którym On wciąż pamięta. Pamięć Boga jest podstawą naszego istnienia.
Ten wpis jest częścią serii poświęconej biblijnemu przesłaniu o Bożym miłosierdziu. Jeśli rozpoczynasz lekturę tego cyklu, zacznij od wpisu „Dlaczego pytania o Boże miłosierdzie?”
