Psalm 103 w poszukiwaniu źródeł Bożego miłosierdzia
O najważniejszych prawdach najłatwiej mówić obrazami. Tak właśnie czyni autor Psalmu 103, który, próbując opowiedzieć o Bożym miłosierdziu, odwołuje się do nieba i ziemi, wschodu i zachodu oraz miłości ojca do swoich dzieci. Każdy z tych obrazów odsłania inny wymiar Bożej miłości przebaczającej człowiekowi.
Fragment rozdziału „Dlaczego Bóg przebacza? Psalm 103 w poszukiwaniu źródeł Bożego miłosierdzia” z książki Biblijne pytania o Boże miłosierdzie, s. 142–143:
Miłosierdzie Boga jest jak…
Wobec doświadczonego od Boga miłosierdzia psalmista poszukuje obrazów, które pozwolą ukazać jego głębię. Pierwszy z nich ma wymiar wertykalny: „Jak wysoko niebo wznosi się nad ziemią, tak Jego łaska góruje nad tymi, którzy się Go boją” (w. 11). Nieskończona miłość Boga wznosi się niczym niebo nad ziemią, otacza i ogarnia wierzących w Niego. Kolejny obraz – horyzontalny – podkreśla moc Bożego przebaczenia: „Jak jest odległy wschód od zachodu, tak daleko odsuwa od nas nasze występki” (w. 12). Dla ludzi starożytności najbardziej odległymi punktami były przeciwległe krańce horyzontu. Ten niewyobrażalny dla nich dystans posłużył psalmiście do ukazania nowej sytuacji człowieka wyzwolonego z grzechu. Skoro Bóg odsunął i usunął naszą winę, byłoby nieporozumieniem powracać do niej, choćby tylko pamięcią. Przeszłe grzechy, oddalone od nas mocą Bożego miłosierdzia, nie mają już do nas przystępu – Bóg „poza siebie rzucił wszystkie nasze grzechy” (Iz 38,17; por. Mi 7,19).
Te zewnętrzne wobec człowieka obrazy zostają dopełnione obrazem szczególnie bliskim ludzkiemu sercu: „Jak się lituje ojciec nad synami, tak Pan lituje się nad tymi, którzy się Go boją” (w. 13). Podobne ukazanie ojcostwa Boga poprzez dar przebaczenia można znaleźć w wielu miejscach Starego Testamentu (por. Oz 11,8–9; Jr 31,20). Nie oznacza to jednak, że okazywanie miłosierdzia było wyłączną cechą ojca. Prorok Izajasz, mówiąc o tym samym doświadczeniu, odwołuje się do obrazu miłości matczynej (49,14–15). Przywołanie postaci ojca w Psalmie 103 wydaje się wiązać z obecnym w tekście motywem wyprowadzenia Izraela z niewoli egipskiej (w. 7). To podczas exodusu Bóg objawił się jako Ojciec narodu wybranego (por. Wj 4,22–23; Jr 31,9). Psalmista ma jednak świadomość, że Boże ojcostwo ma jeszcze głębszy fundament. Zawiera się on w akcie stworzenia człowieka z prochu ziemi (Ps 103,14). Stwórca jest bowiem innym imieniem Boga Ojca (por. Pwt 32,6).
Ten wpis jest częścią serii poświęconej biblijnemu przesłaniu o Bożym miłosierdziu. Jeśli rozpoczynasz lekturę tego cyklu, zacznij od wpisu „Dlaczego pytania o Boże miłosierdzie?”
