J 4,27-38
Po odejściu Samarytanki Jezus zwraca się do swoich uczniów. Oni nadal patrzą na Niego przez pryzmat codziennych potrzeb i nie rozumieją znaczenia wydarzeń, których byli świadkami. Jezus odsłania im jednak głębszy sens swojej misji, którym jest zasiew słowa Bożego.
Fragment rozdziału „Dialog z uczniami po odejściu Samarytanki” (J 4,27–38) z książki Odkrywanie siebie w dialogu z Jezusem, s. 76–78:
Jezus jest zmuszony skorygować błędne wyobrażenie uczniów o swojej osobie. Próbują oni zamknąć Go w konwenansach religijnych i kulturowych swojej epoki, widząc w Nim jedynie człowieka dotkniętego zmęczeniem i głodem. Stąd z jednej strony ich zdumienie, że Jezus rozmawia publicznie z kobietą (4,27), z drugiej zaś naleganie, by spożył posiłek (4,31). Mimo że byli świadkami ostatnich słów, które Jezus wypowiedział do Samarytanki: „Jestem nim Ja, który z tobą mówię” (4,26), nie rozpoznają w nich klucza do zrozumienia osoby i misji Jezusa jako Mesjasza.
Jezus odsłania przed uczniami swoją relację do Ojca i do ludzi. Już wcześniej mówił o Ojcu jako Tym, który Go posłał (por. rozmowę z Nikodemem w 3,16-17). Po raz pierwszy wyjaśnia jednak naturę swojej misji: „Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał, i wykonać Jego dzieło” (4,34). Do tych słów będzie jeszcze wielokrotnie nawiązywał, mówiąc o szukaniu woli Tego, który Go posłał (por. 5,30; 6,38), oraz o dziełach, które Ojciec dał Mu do wypełnienia (por. 5,36; 9,4; 17,4).
Swoją misję Jezus przedstawia następnie uczniom poprzez metaforę żniw, która pozwala zrozumieć to, co wydarzyło się z Samarytanką i mieszkańcami Sychar. Najpierw przywołuje przysłowie dotyczące czasu między zasiewem i żniwami: „Jeszcze cztery miesiące, a nadejdą żniwa” (4,35). Jezus jest siewcą słowa. Plon tego zasiewu pojawia się natychmiast, czego dowodem są Samarytanie, którzy pod wpływem słowa Jezusa dochodzą do wiary w Niego. Dlatego uczniowie są zachęceni, by dostrzegli pola gotowe do żniwa, mimo że dopiero co zostało zasiane ziarno Ewangelii (por. 4,35b-36). Czas Jezusa jest równocześnie czasem zasiewu i żniwa. Jezus jest bowiem ziarnem, które Bóg Ojciec rzuca w ziemię i które przynosi obfity plon (por. 12,24). Drugie przysłowie dotyczy już misji uczniów, a zarazem wskazuje na Jezusa jako Tego, który posyła ich na żniwo: „Jeden sieje, a drugi zbiera” (4,37). Uczniowie zostają posłani przez Jezusa, aby zebrali to, co zostało zasiane przez innych (4,38).
Jezus odsłania zatem przed uczniami swoją więź z Ojcem, jedność woli i działania z Ojcem oraz swoje posłanie przez Ojca. Do tej relacji i tej misji zostają zaproszeni również Jego uczniowie.
Ten wpis jest częścią serii pt. „Jezus w Ewangelii Janowej”. Jeśli rozpoczynasz lekturę tego cyklu, zachęcam do rozpoczęcia od wpisu „Kim jest Jezus według Ewangelii Janowej?”
