J 17,1-26
Na zakończenie Ostatniej Wieczerzy Jezus zwraca się do Ojca w modlitwie, w której objawia siebie jako Kapłana składającego w ofierze własne życie. Tradycja Kościoła nazywa ją „modlitwą arcykapłańską”. Dlaczego?
Fragment rozdziału „Dialog z Ojcem podczas Ostatniej Wieczerzy” (J 17,1–26) z książki Odkrywanie siebie w dialogu z Jezusem, s. 200–202:
Jezus, nazywając Boga Ojcem, odsłania przede wszystkim prawdę o sobie jako Synu Bożym, co wyraża już pierwsze zdanie modlitwy: „Ojcze, […] otocz swego Syna chwałą, aby Syn Ciebie nią otoczył” (17,1). „Chwała”, o której mówi Jezus, jest miłością między Ojcem i Synem, która łączy Ich jeszcze przed powstaniem świata (ww. 5.24). Celem wcielenia Jezusa, który przyjmuje ludzkie ciało, jest objawienie światu chwały Bożej. Jezus dokonuje tego przez „wypełnienie dzieła, które [Ojciec] dał Mu do wykonania” (w. 4). Jest nim „danie życia wiecznego wszystkim tym, których dał Mu” Ojciec (w. 2). Dokona się to w ofierze krzyża, która jest Jezusowym „umiłowaniem do końca” (13,1), a przez to objawieniem miłości Ojca do świata (3,16). Ta sama miłość, którą Ojciec miłuje Syna, ma stać się udziałem tych, do których Ojciec posłał swego Syna (17,20).
Ojciec jest Tym, który „posyła” Syna (ww. 8.18.21.23.25) i w ten sposób uczestniczy w dziele Syna. Jezus jako „posłany” jest obdarzony autorytetem swojego Ojca i działa „mocą władzy udzielonej Mu przez Niego” (w. 2). Ojciec jest Tym, który Synowi „dał wszystko” (w. 7): „ludzi” (ww. 2.6.9.24), swoje „słowa” (w. 8), swoje „imię” (ww. 11.12) i swoją „chwałę” (ww. 22.24). Dlatego Jezus może powiedzieć Ojcu: „Wszystko moje jest Twoje, a Twoje jest moje” (w. 10). W rezultacie Syn staje się pośrednikiem między Ojcem i ludźmi jako Ten, który otrzymany od Ojca dar życia i miłości przekazuje ludziom. Dar Ojca urzeczywistnia się w osobie Jezusa, który, otrzymując wszystko od Ojca, przekazuje ten dar ludziom. Dar Boga i dar Jezusa zlewają się ze sobą, tworząc jeden dar (Wróbel, 82). W tym kontekście Jezus kilkakrotnie podkreśla swoją jedność z Ojcem, która staje się modelem jedności dla uczniów: „aby stanowili jedno jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie” (ww. 21-23; por. w. 11).
Modlitwa Jezusa nazywana jest „arcykapłańską”, gdyż w niej Jezus objawia siebie jako Kapłana, który nie tylko modli się za swój lud, ale również składa samego siebie w ofierze: „Za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie” (w. 19). Użyty przez Jezusa czasownik hagiadzō („poświęcić, uświęcić”) może być interpretowany na dwa różne sposoby. W sensie ogólnym może on wskazywać na synostwo Boże Jezusa. Jezus uświęca się przez życie w jedności z Ojcem, w całkowitym posłuszeństwie względem Niego. „Poświęcenie” Jezusa dokonuje się przez całe Jego ziemskie życie i polega na całkowitym oddaniu się Ojcu. Znajduje ono swój najpełniejszy wyraz w ofiarniczym oddaniu na krzyżu. W nim odsłania się drugi wymiar „poświęcenia” – wymiar ofiary. Jezus łączy czasownik hagiadzō z przyimkiem hyper i mówi o swoim „poświęceniu za nich”. To słownictwo wskazuje, że Jezus przygotowuje się do spełnienia roli Kapłana, a zarazem nadaje swojej śmierci wymiar Ofiary. Odpowiadając na uświęcenie otrzymane od Ojca, Jezus oddaje siebie samego (swoje życie) z miłości do ludzi. Zatem w wigilię swojej śmierci Jezus wypowiada w sposób całkowicie jasny i doskonały to, co stanowiło fundament Jego ziemskiego życia – synowskie posłuszeństwo wobec Ojca – które teraz znajduje swój najpełniejszy wyraz w Ofierze krzyża.
Ten wpis jest częścią serii pt. „Jezus w Ewangelii Janowej”. Jeśli rozpoczynasz lekturę tego cyklu, zachęcam do rozpoczęcia od wpisu „Kim jest Jezus według Ewangelii Janowej?”
