J 6,60-71
Po mowie, w której Jezus wyjaśnia sens znaku rozmnożenia chleba, wielu uczniów odrzuca Jego słowa i odchodzi od Niego. Wówczas Jezus zwraca się do Dwunastu z pytaniem: „Czy i wy chcecie odejść?”. Odpowiedź Piotra należy do najważniejszych wyznań wiary zapisanych w Ewangelii św. Jana. Co znaczy, że Jezus jest „Świętym Boga”?
Fragment rozdziału „Dialog z uczniami po mowie w synagodze w Kafarnaum” (J 6,60–71) z książki Odkrywanie siebie w dialogu z Jezusem, s. 106–107:
Szemranie uczniów wywołały słowa, w których Jezus stopniowo objawiał prawdę o sobie jako chlebie życia. W dialogu z nimi nie rozwija bezpośrednio tego tematu, lecz koncentruje się na jakości swojego słowa, które zostaje przez nich odrzucone. Przyjęcie tego słowa jest otwarciem się na dar życia: „To Duch daje życie. Ciało na nic się nie przyda. Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i są życiem” (w. 63). W słowie Jezusa działa Duch Święty, który jest źródłem życia dla tych, którzy to słowo przyjmują, wierzą w nie i są mu posłuszni. Ten sam Duch Święty działa w Jezusie – „Słowie, które stało się Ciałem” (J 1,14). Działa również w „chlebie życia”, którym będą się karmić uczniowie w Eucharystii. Słowa Jezusa, które uczniowie uważają za „twarde”, w istocie niosą w sobie ożywiające tchnienie Ducha. Bez Ducha Świętego w słowach Jezusa nie byłoby życia. Zarazem działanie Ducha Świętego jest możliwe dzięki objawieniu Jezusa, który udzieli Go wierzącym, gdy zostanie uwielbiony (por. 7,38-39; 20,22). To uwielbienie dokona się przez „wstąpienie Syna Człowieczego tam, gdzie był przedtem” (6,62). Droga do wywyższenia będzie wiodła przez ukrzyżowanie i zmartwychwstanie (por. 3,14; 8,28; 12,23.34; 13,31).
Prawdę o tym słowie Jezusa rozpozna Piotr, gdy wyzna: „Ty masz słowa życia wiecznego” (6,68). To wyznanie rodzi się z wiary i poznania osoby Jezusa: „Myśmy poznali i uwierzyli, że Ty jesteś Świętym Bożym” (6,69). Jezus powie później o sobie jako o Tym, którego „Ojciec poświęcił i posłał na świat” (10,36). Świętym jest tylko Bóg, który w sposób absolutny jest wolny od jakiejkolwiek skazy moralnej, całkowicie różny od tego, co ludzkie, i jest samym życiem. Jezus jako „Święty Boga” jest rozpoznawany przez złe duchy, które na odległość wyczuwają w Nim świętość samego Boga (por. Łk 4,34; Mk 3,11). Anioł Gabriel w chwili zwiastowania nazwie Jezusa „Świętym, który będzie nazwany Synem Bożym” (Łk 1,35). Piotr zatem, rozpoznając w Jezusie „Świętego Boga”, wyznaje wiarę w Jezusa jako Syna Bożego, który jest pośrednikiem między Bogiem i ludźmi, posłanym przez Ojca do ludzi, by wprowadzić ich do wspólnoty życia i świętości z sobą.
Ten wpis jest częścią serii pt. „Jezus w Ewangelii Janowej”. Jeśli rozpoczynasz lekturę tego cyklu, zachęcam do rozpoczęcia od wpisu „Kim jest Jezus według Ewangelii Janowej?”
