J 10,22-39
Żydzi domagają się od Jezusa jednoznacznej odpowiedzi, czy jest Mesjaszem. Jezus nie tylko mówi o swoim pochodzeniu od Boga, ale także o więzi, która łączy Go z Ojcem. W jaki sposób Jezus jest związany z Bogiem Ojcem?
Fragment rozdziału „Dialog Jezusa z Żydami, którzy chcą Go ukamienować” (J 10,22–39) z książki Odkrywanie siebie w dialogu z Jezusem, s. 149–151:
Słowa i czyny Jezusa skłaniają Żydów do postawienia Mu pytania, czy jest Mesjaszem (J 10,24). Bezpośrednim pretekstem do tego pytania mogła być mowa, w której Jezus przedstawił siebie jako Dobrego Pasterza. Prorocy zapowiadali przyszłego Mesjasza, króla z rodu Dawida, właśnie jako pasterza Izraela (por. Ez 34,23). Oczekiwania Żydów wobec Mesjasza miały charakter nacjonalistyczny i polityczny, gdyż spodziewali się, że wyzwoli On naród spod okupacji rzymskiej (por. Łk 24,21). Jezus zamiast odpowiedzieć wprost na ich pytanie, odsyła do swoich czynów, które dają świadectwo o Jego pochodzeniu od Ojca.
Podobnie Jezus odwołuje się do swoich „wielu dobrych czynów, które pochodzą od Ojca” (J 10,32), gdy Żydzi oskarżają Go o bluźnierstwo, ponieważ – ich zdaniem – „będąc człowiekiem, czyni siebie Bogiem” (w. 33). Jezus „jest Synem Bożym” (w. 36), ponieważ jest jedno z Ojcem (w. 30). Ta wewnętrzna jedność z Ojcem objawia się w czynach (dziełach) Jezusa (w. 38), dlatego może On powiedzieć, że dokonuje czynów (dzieł) swego Ojca (w. 37). Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus wyzna, że dziełem Bożym nie są tylko Jego cuda i działalność publiczna, ale również Jego słowa: „Słów tych, które wam mówię, nie wypowiadam od siebie. To Ojciec, który trwa we Mnie, On sam dokonuje tych dzieł” (14,10). Ta jedność słów i czynów Jezusa ze słowami i czynami Ojca potwierdzi się ostatecznie w godzinie krzyża: „Gdy wywyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie, że JA JESTEM i że Ja nic sam z siebie nie czynię, ale że mówię to, czego Mnie Ojciec nauczył” (8,28).
W ten sposób dochodzi do punktu kulminacyjnego objawienia Jezusa. Pytany, czy jest Mesjaszem, Jezus odpowiada, że jest, ale w sposób całkowicie inny, niż wyobrażają to sobie Żydzi. Jest Synem Bożym, jest Bogiem, ma tę samą naturę co Ojciec. Ojciec i Syn są zjednoczeni miłością, jednym byciem i działaniem, jedną myślą i wolą.
Ta jedność Ojca z Synem objawia się w „poświęceniu i posłaniu na świat” Syna przez Ojca (10,36). Posłanie oznacza, że Jezus jako Syn Boży ma tę samą władzę i autorytet co Bóg Ojciec, ponieważ „od Boga wyszedł i przychodzi” (8,42). Czasownik hagiadzō, tłumaczony jako „poświęcić, konsekrować”, oznacza uczynienie kogoś lub czegoś świętym, oddzielenie od innych i wyłączenie ze świeckiego użycia. W kontekście uroczystości Poświęcenia Świątyni Jezus, mówiąc o sobie jako „poświęconym”, „konsekrowanym”, wskazuje na siebie jako nowy Namiot Spotkania (por. 1,14) i nową świątynię (por. 2,21). To w Jezusie wierzący w Niego mają dostęp do Ojca, doświadczają Bożej obecności i błogosławieństwa, których poszukiwali w świątyni jerozolimskiej (por. 4,21-24).
W Ewangelii Janowej Jezus mówi o swojej jedności z Ojcem, mając zawsze na uwadze swoją relację z ludźmi. Pozostaje zjednoczony z Ojcem jako Dobry Pasterz. W dialogu z Żydami raz jeszcze nawiązuje do swojej wcześniejszej mowy (10,1-18), by podkreślić, że Ojciec, który powierzył Mu owce (są nimi ci, którzy uwierzyli w Niego; por. 10,26), nie pozwoli, by zostały one wyrwane z Jego ręki, a tym samym z ręki Jego Syna (10,28-29).
Żydzi nie mają nad Jezusem żadnej władzy. Oskarżają Go, zamierzają Go ukamienować, próbują Go pojmać. On tymczasem kolejny raz „uchodzi z ich ręki” (10,39; por. 8,59). Tak jak nikt nie wyrwie z ręki Jezusa tych, których dał Mu Ojciec (10,29), tak też nikt nie wyrwie Jezusa z ręki Jego Ojca. Wprawdzie Żydzi wydadzą na Jezusa wyrok po wskrzeszeniu Łazarza (por. 11,46-53), ale Jego śmierć, podobnie jak Jego zmartwychwstanie, pozostaje wolą Ojca, który miłuje Syna (10,17). Przyjmując wolę Ojca, Jezus objawi wobec świata swoją miłość do Ojca (14,31). Jedność Ojca i Syna jest wyrazem ich wzajemnej miłości.
Ten wpis jest częścią serii pt. „Jezus w Ewangelii Janowej”. Jeśli rozpoczynasz lekturę tego cyklu, zachęcam do rozpoczęcia od wpisu „Kim jest Jezus według Ewangelii Janowej?”
