Dlaczego Bóg nie usuwa zła ze świata? To pytanie powraca szczególnie wtedy, gdy stajemy wobec cierpienia, niesprawiedliwości czy przemocy. Jezus nie daje prostej odpowiedzi. W przypowieści o chwaście (Mt 13,24-30.36-43) pokazuje jednak, że Boża cierpliwość nie jest oznaką obojętności, lecz wyrazem troski o człowieka i nadziei na jego dobro.
Fragment rozdziału „Chwast w pszenicy (Mt 13,24–30.36–43)” z książki Przypowieści Jezusa. Narracyjny klucz lektury (s. 38–39):
Jezus nie jest obojętny wobec dobra i zła. Jest prawdą, że przyzwala na współistnienie dobra i zła, ale nie jest to znakiem Jego obojętności wobec zła. Wyrwanie chwastu może spowodować wyrwanie zboża, co w sensie przenośnym oznacza, iż dobro i zło (ludzie święci i grzeszni) współistnieją ze sobą. Nie zawsze jest możliwe ich zewnętrzne rozróżnienie. Nie da się też wygubić na tym świecie złych, nie raniąc i nie krzywdząc dobrych, którzy są z nimi związani na różne sposoby. Stąd zderzenie miłosiernej cierpliwości Boga z niecierpliwością człowieka owładniętego manią oceniania, klasyfikowania, dzielenia, oddzielania i wykluczania. Spojrzenie Boga jest pełne nadziei na ostateczne dobro, które stanie się udziałem człowieka. Dlatego już teraz Bóg troszczy się zarówno o dobrych, jak i o złych (por. Mt 5,45). Obecny czas jest czasem Bożej cierpliwości, której celem jest doprowadzenie wszystkich do nawrócenia i zbawienia (por. 2 P 3,9). Bóg widzi jednak konieczność ostatecznego oddzielenia dobra od zła, co nastąpi u kresu czasu, czego obrazem jest żniwo. Ta perspektywa sądu i kary dowodzi, iż Bóg traktuje na serio człowieka i dokonywane przez niego wybory.
Przyzwolenie Boga na współistnienie dobra i zła w perspektywie ludzkiego życia uświadamia, iż linia podziału między nimi nie przebiega w ściśle wyznaczonych granicach. W istocie granica między dobrem i złem przebiega przez ludzkie serce. Nikt nie może sądzić, iż znajduje się wyłącznie po jednej lub po drugiej stronie. Każdy może popełnić niegodziwość, ale nawet wtedy nie powinien tracić nadziei na dobro, które jest w nim obecne dzięki Bożemu zasiewowi.
Ten wpis należy do serii pt. Przypowieści Jezusa. Jeśli trafiłeś tutaj po raz pierwszy, zachęcam do rozpoczęcia lektury od wpisu „Dlaczego narracyjny klucz lektury przypowieści Jezusa?”
