Co pomaga odkryć?
Metoda pomaga odczytywać Biblię w świetle innych tekstów biblijnych. Zestawienie fragmentów dotyczących tego samego wydarzenia, osoby lub tematu pozwala dostrzec zależności, podobieństwa i różnice między nimi. Dzięki temu uczestnicy odkrywają, że poszczególne księgi Pisma Świętego prowadzą ze sobą dialog i wzajemnie się objaśniają.
Kiedy warto ją zastosować?
Metoda sprawdza się szczególnie wtedy, gdy chcemy lepiej zrozumieć postać, wydarzenie lub temat obecny w kilku miejscach Biblii. Jest szczególnie przydatna podczas pracy z Ewangeliami, ale z powodzeniem można ją stosować również w odniesieniu do Starego Testamentu, zestawiając teksty prorockie, historyczne czy mądrościowe.
Jak ją przeprowadzić?
- Wybrać kilka tekstów biblijnych dotyczących tego samego zagadnienia.
- Określić problem, który będzie przedmiotem analizy.
- Umieścić wszystkie teksty na jednym arkuszu lub w jednym zestawieniu.
- Podczas lektury zaznaczać fragmenty odpowiadające na postawione pytania, wykorzystując podkreślenia, kolory, strzałki lub inne oznaczenia graficzne.
- Odczytać zależności między tekstami.
- Sformułować wspólne przesłanie wynikające z ich zestawienia.
Dlaczego warto?
- uczy interpretowania Biblii poprzez Biblię;
- pozwala spojrzeć na to samo wydarzenie z różnych perspektyw;
- pomaga odkrywać rozwój objawienia oraz wzajemne uzupełnianie się tekstów;
- angażuje uczestników we wspólne poszukiwanie odpowiedzi.
Na co uważać?
- prowadzący powinien starannie dobrać teksty oraz jasno określić problem, wokół którego będzie prowadzona analiza;
- warto wcześniej przygotować materiały umożliwiające graficzne zaznaczanie zależności między tekstami;
- analiza nie powinna ograniczać się do wyszukiwania podobieństw, lecz prowadzić do zrozumienia znaczenia odkrytych różnic.
Przykład zastosowania
Jan Chrzciciel wobec Jezusa
Analizie poddane zostają teksty:
- Mt 3,13–17;
- Łk 3,15–18;
- Łk 7,18–23;
- J 1,19–28;
- J 1,29–34;
- J 3,25–30.
Uczestnicy szukają odpowiedzi na trzy pytania:
- Jak Jan mówi o swojej relacji do Jezusa?
- Co utrudnia mu rozpoznanie Jezusa jako Mesjasza?
- Co pomaga mu odkryć prawdziwą tożsamość Jezusa?
W trakcie pracy zaznaczają w tekstach odpowiednie wypowiedzi, łącząc je kolorami, strzałkami lub innymi znakami graficznymi. Dzięki temu powstaje mapa zależności między poszczególnymi fragmentami Ewangelii.
Analiza prowadzi do odkrycia, że kluczem do rozpoznania Jezusa przez Jana nie jest jedynie wiedza religijna, lecz jego pokora i gotowość przyjęcia Bożego objawienia.
Wskazówki dla prowadzącego
Najwygodniej jest umieścić wszystkie analizowane teksty na jednym arkuszu papieru. Pozwala to swobodnie zaznaczać połączenia między fragmentami za pomocą podkreśleń, kolorów, strzałek czy klamer.
Dobrze jest również pozostawić miejsce na krótkie komentarze uczestników, które wyjaśniają odkrywane zależności.
Podsumowując pracę, warto nie tylko zebrać wyniki poszczególnych grup, ale również postawić pytanie:
Co wszystkie te teksty razem mówią o Janie Chrzcicielu?
Dopiero odpowiedź na to pytanie prowadzi do sformułowania głównego przesłania całej analizy.
Możliwe warianty
- analiza tekstów paralelnych w Ewangeliach synoptycznych;
- zestawienie proroctwa Starego Testamentu z jego wypełnieniem w Nowym Testamencie;
- porównanie różnych opisów tej samej postaci biblijnej;
- opracowanie graficznej mapy powiązań między analizowanymi tekstami.
